ميخ در مخ

امشب شمارش معکوس تمام میشه و شب یلدا با خنده ها و خاطرات قشنگ و موندنی از راه میرسه. 

یلدا وازه ایست سریانی که به زبان تازی تولد و میلاد و به زبان پارسی زایش است و این آخرین شب پاییز و نخستین شب زمستان یا آغاز چله ی بزرگ و درازترین شب سال می باشد . می دانیم که ایرانیان پیش از آیین پاک زردشت بزرگ ، دارای کیش میترایی بوده اند و مهر یا میترا را خدای خورشید و آفریدگار گیتی و هستی می دانستند و به گمان برخی پیدایش این آیین را از هوشنگ پادشاه پیشدادی می دانند و در شاهنامه فردوسی نیز همین روایت آمده است :

که ما را زین بهی ننگ نیست         به گیتی به از دین هوشنگ نیست

همه راه دادست و آیین مهر          نظر کردن اندر شمار سپهر

به همین دلیل اگر چه این شب از دیدگاه ستاره شناسان مبارک نیست ، نزد ایرانیان گرامی ست و برای دوری از  نا مبارکی آن را با جشن و سرور همراه می کنند و باز می دانیم که ایرانیان شب و تاریکی را نماد اهریمن و روز و روشنایی را نشان اهورا مزدا می دانستند و پارسیان امروز نیز بر همان باورند و همه کارها برای پیروزی اهورا مزدا بر اهریمن انجام می گرفته است .

چون پس از شب یلدا روز ها کم کم بلند و شب ها کوتاه می شوند ، آن را چیرگی روشنایی بر تاریکی و تباهی ، و پیروزی اهورا مزدا بر اهریمن به شمار می آوردند . چنین است که هنوز ایرانیان آن را به جشن و شادمانی برگزار می کنند . بدین ترتیب که خانواده ها و بستگان و دوستان به دور کرسی یا کنار بخاری گرد هم می آیند و رسم بر این است که برای شام خورش فسنجان می پزند و با شیرینی و میوه های گوناگون به ویژه آجیلی به نام مشکل گشا و میوه هایی چون انگور ، انار ، ازگیل ، خرمالو و نیز هندوانه و خربزه از یکدیگر پذیرایی می کنند.

در این شب بزرگتر ها همراه با گفت و گو ها برای کوچکتر ها داستان های شیرینی می گویند و از سده های پیش ، گرفتن فال با دیوان حافظ نیز به این رسم افزوده شده است .

اما چرا این شب یلدا نامیده شد ؟ همانگونه که در بالا اشاره شده است ، واژه ی یلدا به معنای زایش است که به آنچه در تاریخ و فرهنگ ها آمده ، در اصل جشن پیدایش میترا یا مهر بوده است که در دنیای آیین مسیح آن را با میلاد حضرت عیسی برابر کردند و در سده ی چهارم میلادی آن را هنگام زایش عیسای مسیح قرار دادند ...............