چه بسيارند ترانه‌هايي كه به يادمان مانده‌اند اما ما نام خواننده يا گروهي كه آن را براي اولين بار اجرا كرده است از خاطر برده‌ايم. چه بسيارند خواننده‌ها يا گروه‌هايي كه با شنيدن نامشان تنها نام يك ترانه، و در واقع نام ماندگارترين ترانه آنها، به ذهنمان خطور مي‌كند. ترانه محبوب «هتل كاليفرنيا» يكي از همين ترانه‌ها و گروه «ايگلز» يكي از همين گروه‌هاي موسيقي است.

يكي بود يكي نبود. يك بابايي بود كه نشسته بود پشت فرمان و در بزرگراهي پرت و دور افتاده، بي‌هدف رانندگي مي‌كرد. كم‌كم خستگي بر اين آقا غلبه مي‌كند و خوابش مي‌گيرد. درست در همين لحظه، و به رسم فيلم‌هاي سينمايي، ناگهان نوري در دوردست توجه او را جلب مي‌كند. جلوتر مي‌رود و مي‌بيند كه نور به هتلي تعلق دارد به نام «هتل كاليفرنيا». او تصميم مي‌گيرد كه شب را در اين هتل بگذراند هر چند كه نمي‌داند اينجا چه جور جايي است و با خودش مي‌گويد: «اينجا ممكنه بهشت باشه/ ممكن هم هست كه جهنم از آب دربياد.» خلاصه، او وارد هتل مي‌شود و مورد استقبال قرار مي‌گيرد و در همان بدو ورود از انتهاي راهرو صداها و آوازهايي مي‌شنود كه مضمون آنها خوشامدگويي به او و نيز به‌به و چه‌چه از اين هتل است:

«به هتل كاليفرنيا خوش اومدين/ چه جاي خوبي/ چه ظاهر زيبايي/ هر موقع از سال كه بياين/ هتل كاليفرنيا يه عالمه اتاق خالي داره.»
طرف ميرود و در داخل هتل چرخي مي‌زند و مي‌بيند كه اوضاع كمي عجيب و غريب است و جوان‌هايي كه آنجايند يك جورهايي الكي خوشند و انگار مغزشان درست كار نمي‌كند. يكي از ساكنان هتل كه مي‌بيند اين بنده خدا حسابي گيج شده، به او توضيح مي‌دهد كه: «ما اينجا همگي بدست خودمان زنداني شده‌ايم.»

داستان اين‌طوري ادامه پيدا مي‌كند كه در تالار هتل ضيافتي برپا مي‌شود و تمام ساكنان هتل دور هم جمع مي‌شوند و «با چاقوهايي فولادي/ به آن جانور زخم مي‌زنند/ اما نمي‌توانند جانور را از پا در بياورند.» آقاي قصه ما حسابي وحشت مي‌كند و دنبال در خروجي مي‌گردد كه ناگهان سر و كله متصدي پذيرش پيدا مي‌شود و رو به او مي‌گويد: «نترس؛ اما/ ما فقط اجازه داريم پذيراي مهمونا باشيم/ هر كي بخواد مي‌تونه داخل بشه/ ولي هرگز نمي‌تونه بيرون بره.»

بامزه يا بي‌مزه، آنچه خوانديد خلاصه داستاني بود كه در ترانه زیبای هتل كاليفرنيا مي‌شنويم. اينكه اين هتل كجاست و چرا ساكنان آن خودشان را زنداني مي‌دانند و يا اينكه آن جانورِ سگ‌جان كه به ضرب چاقوهاي فولادي هم از پا در نمي‌آيد چه جور جانوري است، سوالهايي است كه از سال تولد اين ترانه يعني 1976 ميلادي تا همیشه مطرح بوده است.

عده‌اي معتقد بودند اين هتل كنايه از يك آسایشگاه رواني است كه يكي از اعضاي گروه «ايگلز» مدتي در آن بستري بوده است. بعضي مي‌گفتند اين ترانه حال و روز افراد معتاد را به تصوير مي‌كشد كه به دست خودشان اسير شده‌اند و اگر چه به اختيار خودشان وارد اين ماجرا شده‌اند اما ديگر خروج از آن برايشان ممكن نيست. بامزه‌تر اينكه شايعه شده بود كه دو تن از اعضاي گروه ايگلز شبي را در هتلي به همين نام (كه البته وجود خارجي هم دارد) گذرانده‌اند و ماجراهاي عجيبي برايشان اتفاق افتاده است و اين ترانه در واقع شرح آن ماجراهاست.

خلاصه اين گمانه‌زني‌ها آنقدر ادامه يافت كه يكي از اعضاي اين گروه قديمي حوصله‌اش سر رفت و داستان شكل‌گيري اين ترانه را رسماً اعلام كرد و جماعتي را كه سر كار رفته بودند دوباره از كار، بي‌كار كرد. گِلِن فِرِي كه يكي از نفرات اصلي گروه به حساب مي‌آيد، مي‌گويد:

«ترانه هتل كاليفرنيا در واقع زاييده نبوغ دان فِلدِر، گيتاريست مطرح گروه ما، بود. روزي او نواري به همراه آورد كه در آن چند تا ماكت با گيتار اجرا كرده بود. يكي از آنها هم قطعه‌اي بود كه بعد‌ها شد هتل كاليفرنيا. من وقتي كار را شنيدم مبهوت شدم: يك راك رِگِه اسپنيش فوق العاده و باورنكردني. آن موقع همه ما شديداً تحت تاثير استيلي دَن قرار داشتيم؛ مخصوصاً سبك ترانه‌سرايي اين گروه برايمان خيلي جالب بود. آنها هر چه مي‌خواستند مي‌گفتند و كاري نداشتند كه آيا شنونده سر از ترانه‌شان در مي‌آورد يا نه. ما هم به سرمان زد كه روي اين آهنگ ترانه‌اي بگذاريم كه حالت دراماتيك و سينمايي داشته باشد: آدمي در يك بزرگراه متروك ناگهان وارد يك هتل عجيب و غريب مي‌شود و ادامه داستان. اينطوري شنونده مجبور مي‌شد خودش به نوعي نتيجه گيري و استنباط شخصي برسد. دان، قالبِ اصلي ترانه را نوشت و من هم ترجيع بند را اضافه كردم. راستش مي‌خواستيم در اين ترانه جنبه‌هاي تاريك شهرت و موفقيت را نشان دهيم. مي‌خواستيم روي ديگر اين بهشت كذايي را به مردم بشناسانيم. بهشتي كه آن روزها لس‌آنجلس مظهر آن بود. در واقع اين هتل كاليفرنيا همان شهر لس‌آنجلس آن سالهاست. البته حالا مي‌شود اينطوري به قضيه نگاه كرد كه هتل كاليفرنيا استعاره از كل دنياست، دنيايي كه اخلاقيات در آن هر روز بيشتر فراموش مي‌شود.»

آلبوم هتل كاليفرنيا در مدت زمان كوتاهي بيش از10 ميليون نسخه فروخت و براي ايگلز، جايزه گِرَمي سال 1977 را به همراه داشت. اعضاي اين گروه در سال 1980 از هم جدا شدند اما اين جدايي تا سال 1982 رسما اعلام نشد. در سال 1994 اين گروه دوباره شكل گرفت و هنوز كم و بيش به فعاليت خود ادامه مي‌دهد.